الکترودهای قائم

الکترودهای قائم

الکترودهای قائم به خاطر نفوذ بیشتر در عمق خاک و دسترسی به لایه های مرطوبتر زمین، صرفه اقتصادی و سهولت دراجرا، متداولترین نوع الکترودها در جهان می باشند. نفوذ این الکترود به لایه های عمیق تر خاک در عین حال پایداری بیشتری را نیز به همراه دارد، زیرا در چنین عمقهایی وابستگی به دمای محیط و تغییرات فصلی خاک به حداقل می رسد. انواع الکترودهای قائم که با روش کوبیده شدن در زمین و یا به روش دفنی (حفر چاه) نصب می شوند عبارتند از:

.1الکترودهای میله ای

.2 الکترودهای لوله ای و پروفیلی

.3 سیم چند مفتولی

الکترودهای لوله ای بیشتر در امریکای شمالی متداولند و الکترودهای میله ای را بیشتر در اروپا می توان دید. مزیت اقتصادی الکترودهای قائم میله ای و لوله ای نسبت به سیم بسیار مشهود است، زیرا مستقیما از سطح خاک(یا حداکثر در کف یک دریچه بازدید کم عمق) کوبیده می شوند و نیازی به حفاری ندارند. استفاده از سیم یا تسمه مدفون، که متعاقب حفر سوراخی با قطر کم ( 7 تا 15سانتیمتر)در زمین قرار داده می شوند ، صرفا برای مواردی خاص قابل توجیه است. طول کوبیده شده الکترودهای قائم در زمین بکر نباید از 2 متر کمتر باشد این در حالی است که برخی استانداردهای معتبر بین المللی حتی مقادیر بیشتری مانند 2.1 یا 9 متر را توصیه کرده اند(. ولی متاسفانه به دلیل آنکه عمده میله های موجود در بازار دارای طول 1.5متر هستند، در سطح وسیعی به این نکته بی توجهی می شود و این الکترودها به صورت یک غلط مصطلح در سیستم زمین ساختمانها به کار رفته اند. واضح است که میله های بلند را برای اجرای آسان اجبارا بایستی بصورت چند تکه ساخت.

 

 

روش صحیح نصب الکترودهای میله ای استفاده از چکش های استاندارد )چکش دستی لوله ای، چکش پنوماتیکی و یا چکش الکتریکی یا پیکور( است. استفاده از پتک صرفنظر از احتمال صدماتی که برای نصّاب دارد، دشوار و زمانبر نیز هست و به احتمال زیاد به الکترود هم آسیب خواهد رساند.

 

 

تبصره: در صورت استفاده از الکترودهای موازی برای رسیدن به مقاومت معادل پایین تر، فاصله الکترودها از یکدیگر نباید ار 1.8 متر کمتر باشد هر چند توصیه می شود این فاصله 2.2 برابر طول الکترود بلندتر انتخاب شود.